Wolken Wind en Water

Bij het maken van de volgende foto gingen mijn gedachten terug naar de boekenkast van mijn ouders. Een linnen omslag met een ingeslagen titeltekst "Wolken Wind en Water" in een gestileerde wolk boven water sprak tot mijn verbeelding. De schrijver van dat boek, K. Norel, woonde en werkte in de vijftiger jaren in Enkhuizen. De foto is genomen net ten noorden van Enkhuizen, op hetzelfde water waarop Klaas Norel vaak met Enkhuizer vissers meezeilde.

 

IJsselmeer bij Enkhuizen, 24 juli.

Ik schreef er al eerder over. We gaan al een tijd de zee niet meer op. Hoe mooi dat ook kan zijn. De zee trekt, ook bij mij, maar de uitdaging van lange tochten over vaak onrustig water en met niet te voorspellen weer ging ik niet meer aan. Maar we blijven genieten van de ruimte op het water. Zo vertrokken wij op maandag 17 juli uit Roggebotsluis voor een rondje Markermeer. De titel van dit bericht had ook Zon, Wind en Water kunnen zijn, want zon was er! Opmerkelijk was ook de gunstige wind die ontspannen zeilen mogelijk maakte, ook met onze zware motorzeiler. Alleen op de eerste dag liet de wind ons bij Lelystad in de steek en moest de motor ons naar Lelystad Haven brengen. De volgende dag zijn we met een oostelijke wind naar Monnickendam gevaren, van haven tot haven onder zeil.

 

Tussen Lelystad en Volendam, 18 juli.

In Monnickendam konden we in de haven Hemmeland een plaatsje aan een kopsteiger innemen, een prachtig plekje om enkele dagen te blijven liggen. Op de warme woensdag fietsten we door Waterland. Het weer op de donderdag was er echter minder fraai. We maakten er een leesdag van.

 

Heerlijk plekje om te wachten in Hemmeland, Monnickendam, 20 juli.

 

 

Op de vrijdag kwam de zomer weer terug en wij zeilden met de zuidelijke wind "in de kont" naar Hoorn. Al zeilend hadden we van de vele waterplanten geen hinder. De geringe waterdiepte van ca. 2,6 m viel mij ook op, was het hier vroeger niet dieper?

 

Het lijkt als of er een weg aangegeven is richting Hoorn, 21 juli.

In Hoorn zochten we een ligplaats in de haven van de watersportvereniging. Dat bleek een rustige haven te zijn en de vereniging heeft het er uitstekend voor elkaar! Wij lagen met uitzicht op de Hoofdtoren, wat wil je nog meer? Op zaterdag fietsten we vanaf het station Alkmaar door het duingebied tussen Bergen en Camperduin. Ondanks de vakantiedrukte werd het een bijzonder fraaie tocht. Staande op de Hondsbossche zeewering keek ik over een mooie en rustige zee en dacht: "Toch nog een keer gaan?"

 

Aan de gastensteiger van de WSV. met zicht op de Hoofdtoren in Hoorn, 22 juli.

Op zondag zeilden we verder naar Enkhuizen. De wind nam toe op de nadering van een depressie. 's Avonds kwam de regen. We vroegen ons af wat we zouden gaan doen. Op de maandagmorgen besloten we om (helaas op de motor) naar huis te varen. "In het oog van de Depressie" was er op maandag weinig wind en voor de dinsdag werd krachtige wind voorspeld. Ook de voorspelling voor de rest van de week was slecht. Alleen de woensdag zou een mooie zeildag nog mogelijk maken. Daar hebben we niet meer op gewacht.

 

De wind trekt aan, het wordt minder goed weer, op weg naar Enkhuizen, 23 juli.

Onder een decor van prachtige wolken motorden we op maandag Enkhuizen uit en hielden het nog droog tot op het Ketelmeer. Daar kreeg een eerste bui ons te pakken. Niet erg, de zeilen waren opgedoekt. Voor het eerst dit jaar gebruikten we de ruitenwissers.....
's Avonds gingen de hemelsluizen pas echt open, maar wij hadden een prachtige zeilweek gehad.

 

"In het oog van de depressie", vertrek uit Hoorn op 24 juli.

met groet, Jan

Waar is de IJssel?

Het was vandaag een prachtige zeildag. Vooral die blauwe lucht met mooie "fotowolkjes" was de moeite van het naar de boot gaan zeker waard!

 

Na langzaam opkruisend Schokkerhaven gepasseerd te zijn kan weer meer vaart gemaakt worden met een ruimere koers ten westen van het Keteloog.

Na een miezerig weekeinde had ik zin om even lekker te varen. En als het even kon weer eens onder zeil. Voor een klein rondje zeilen leent het Ketelmeer zich goed. Alleen zo jammer dat er meestal een westenwind staat zodat de meeste tijd wordt besteed aan opkruisen of voor de wind varen. Er was noorderwind voorspeld, maar die kwam helaas wat later. Maar goed, als er dan toch een gangetje van 3 tot 4 knopen gehaald wordt ben ik al weer tevreden.

 

De dijk in het zuiden komt dan snel dichterbij.

Wat mij verder opviel waren de voor een maandag vele (motor)bootjes op het water. Zijn we op het water met z'n allen met pensioen? Met een zeilboot op het Ketelmeer heb je de ruimte, maar varen in een rij motorboten op het randmeer is niet mijn ding.

 

Met de wind achter terug naar het oosten.

En als er dan de volgende vraag gesteld wordt vraag ik mij wel het één en ander af:

Ik besloot bij het verlaten van het Ketelmeer om in alle rust de zeilen op te doeken om me vervolgens in de rij motorboten te voegen richting thuishaven. Naast de IJsselmond en buiten de vaargeul van het Vossemeer ligt voor die handelingen een mooi stukje water. Komt me daar, komende vanaf het Ketelmeer, een motorboot naast me liggen en de schipper vraagt: "Mag ik wat vragen, waar is de IJssel?"

met groet, Jan

Samen varen is leuker.

 

Een zomerse dag op 17 mei in jachthaven Lunegat bij

Dokkumer Nieuwe Zijlen 

Dit voorjaar was een bijzonder voorjaar. Eind maart zomers, begin mei nog stevige nachtvorst en in juni een regionale hittegolf. De kou in de voorjaarsvakantie van de schipperse gaf ons nog reden om samen te gaan wandelen in het Sauerland. Maar een voorspelde weersverbetering voor half mei deed mij besluiten om maar eens alleen met de boot op pad te gaan.

 

Op 26 mei was het in de ochtend nog windstil.

Dokkumer Nieuwe Zijlen.

Ik wilde proberen om Neeltje al vast een eind weg te brengen. Daar kwam ik (letterlijk) van terug. Ditmaal was niet (te) harde wind de reden. Het alleen op de boot zijn viel mij erg tegen. Niet tijdens het varen, maar vooral in de havens. Dat vond ik echt ongezellig. Na een kort verblijf in het Lauwersmeergebied ben ik dan ook weer terug gevaren.

 

Op volle kracht ...... terug.

Lemmer verdwijnt op 1 juni snel achter de horizon.

Was het toeval of een voorgevoel? Ik was in ieder geval blij om met de boot weer in de thuishaven te zijn:
Na thuiskomst bleek dat de motor aandacht vergde. Er was te veel vuil in de anders brandschone ruimte. Dat kwam deels door een versleten V-snaar. Maar er was meer aan de hand. Na verwijdering van de warmtewisselaar bleek dat het uitlaatspruitstuk lek was. Dat kan een serieus probleem zijn, maar gelukkig had de fabrikant Vetus nog een origineel exemplaar liggen voor de 28 jaar oude motor.
En als er dan toch gesleuteld moest worden: De werking van de kleppen is gecontroleerd en de al even oude dynamo is op de proefbank gezet. Dat bleek allemaal perfect in orde.

 

Zo zie ik de motor zelden. Het kleppendeksel is afgenomen om de werking van de kleppen te controleren. In het midden het nog te vervangen uitlaatspruitstuk met een gat in het "droge gedeelte". Hierdoor is ook de warmtewisselaar (rechts) zwart geworden.

Zo werd er in de hete dagen van juni niet gevaren maar gesleuteld, schoongemaakt en gewacht op onderdelen. Jammer, maar ook een gelegenheid om zelf ook nog eens goed te "resetten".
Nu ook de motor weer prima in orde is heb ik al weer zin om langer weg te gaan. Maar niet alleen! Misschien lukt dat dit jaar nog niet. Maar er komen hopelijk nog veel mooie jaren waarin dat wel kan. Neeltje wacht wel. De schipper ook.

Vandaag is het nieuwe spruitstuk geplaatst. Toen ik daarna weer thuis kwam bleek dat de schipperse twee sleutelhangers had gekregen. De naam van de bekende actie heeft voor ons een tweede betekenis ......

 

"Varen doe je samen!"

met groet, Jan

Wilt u blijven drijven?

Er zijn van die uitspraken die ik wil bewaren. Zo ook die van de sluiswachter in Lemmer op maandag 15 mei. Op die dag voer ik van de thuishaven de Roggebot naar Lemmer. 's Ochtends al vroeg vertrokken voor de eerste opening van de Ketelbrug om 09:30 uur.

 

Ochtendstilte op het Ketelmeer.

Daarna al motorzeilend langs Urk en door het windmolenpark richting Lemmer. Vorig jaar was dit park nog in aanleg. Toen moest ik er omheen. Nu kan je met gemak tussen de molens door varen. Er is ruimte genoeg!

 

Door het windmolenpark tussen Urk en Lemmer.

In Lemmer aangekomen was er weinig verkeer. Als enige naderde ik de Lemstersluis in het centrum en ik kon zonder wachten de sluiskolk in. De sluiswachter sloot de deuren achter mij en ze vroeg tijdens de ontvangst van het sluisgeld: "Wilt u blijven drijven? Ik open de deuren zo". Mooi hè?

In de Jachthaven Lemmer Binnen heb ik de maststrijksinstallatie aangebracht. Op de volgende ochtend ben ik (met gestreken mast) vroeg vertrokken voor een mooie en rustige tocht over het Prinses Margrietkanaal, Kükhernsterfeart, Nije Feart, Nije Swemmer en Alddjip naar Dokkumer Nieuwe Zijlen.

 

De jachthaven Lunegat ligt direct achter de Willem Lorésluis in Dokkumer Nieuwe Zijlen.

In jachthaven Lunegat de mast weer gezet. Hier zou Neeltje even blijven liggen tot we verder konden.

met groet, Jan

Weer varende......

 

Genieten van de stilte op het water.

Op maandag 3 april is Neeltje weer in het water gelegd. Nog dezelfde dag heb ik haar naar de thuishaven gevaren. Vandaag konden we dan ook weer volop genieten van het mooie voorjaarsweer.
Al was er niet veel wind, enkele uren voortglijden zonder het eigen motorgeluid is altijd heerlijk om mee te beginnen. En als we dan langs de oever van het "Keteloog" een prachtig concert krijgen van alle daar aanwezige zangvogels kan de dag niet meer stuk.

 

Dicht langs het "Keteloog" kan je genieten van het geluid van vele zangvogels. 

 

Het was ook een goede dag om alles nog eens te testen. Ik heb niets verkeerds kunnen ontdekken. De boot ligt nu dan ook helemaal klaar voor langere vaartochten.

 

Op 9 april is jachthaven de Roggebot nog vrij leeg.

Wanneer we gaan varen en waar we heen gaan weten we nu nog niet. We laten het afhangen van het weer. We hopen natuurlijk op een heerlijke zomer met veel mooi zeilweer.
Als jullie al willen weten hoe het met de vaarplannen staat, mail of bel maar eens!

Ik wens ieder een goed zomerseizoen toe en tot later, Jan.

Het begin van het bootseizoen.

Voorjaarsweer of geen voorjaarsweer, in de maand maart worden wij schippers weer naar de boot getrokken. We hebben er zo'n zin in, maar het duurt nog lang .....

Met uitzicht op het Drontermeer beginnen we het bootseizoen met schoonmaken.

Ik behoor tot die bootmensen waarbij na de zomervakantie de aantrekkingskracht van de boot sterk afneemt. Meestal staat het schip al in de loop van september weer op de wal.
Maar in maart ben ik weer op het stallingsterrein te vinden. Schoonmaken, klussenlijstje afwerken en het nodige vervangen. Daarbij, vaak samen met een al even ijverige buurman, dagdromen van mooie bootreizen bij prachtige zomerweer ....

 

In september 2016 op de wal, op een nog vrijwel leeg terrein.

Voor wat betreft het onderhoud staat er nu niet veel op mijn lijstje. Een enkele plek net onder de waterlijn bijwerken, wat lijnen vervangen en nieuwe accu's aanschaffen. Vorig jaar gaf een accutest al het naderende einde van de levensduur aan. Na 9 jaar een prima resultaat. Ik wil wel op de accu's kunnen vertrouwen en daarom dit jaar die investering.

 

In het najaar goed schoonmaken scheelt in het voorjaar een hoop werk.

Neeltje glimt nog steeds!

 

Voor het "bijplekken" heb ik tenminste 5 droge dagdelen nodig, liefst met temperaturen boven de 10 graden. Vandaag was zo'n dag en dus gingen de primerblikken weer open.

 

Het zijn van die momenten waarbij ik van de verflucht kan genieten!

 

Nu is het wachten op de volgende voorjaarsdag. Nog 4 dagen voor meerdere lagen waaronder een laag plamuur. Alles in 2 componenten. Gelukkig is het werkgebied alleen onder de boot, een paar uur droog weer is daarvoor telkens voldoende.

Tot later, Jan

Het is nog winter, maar de boot trekt alweer......

 

"Koers Hoorn", de schipper op het Markermeer 3 januari 1996.

"Wij zien af van buitenlandse bootreizen" schreef ik in mijn bericht van 7 juli 2016. Net zoals in 2015 had ik ook in 2016 de vaartocht afgeblazen. Dat vanwege langdurig te veel wind in de geplande weken van vertrek. Ik wilde ik geen plannen meer maken. De teleurstelling van het niet doorgaan was te groot.

Dat was in de vorige zomer. Nu denken we daar weer iets milder over. Oké, we worden wat ouder en het gaat niet meer zo gemakkelijk als twintig jaar geleden. Maar betekent dat ook stoppen met varen? Dat zou toch jammer zijn. Bij goed weer is en blijft het volop genieten.

Nu de schipper alle tijd heeft en de schipperse nog even blijft werken is het goed om nog eens na te gaan hoe we daarmee omgaan. De boot blijft trekken, dat is wel duidelijk. En voor een vakantie blijft het varen op onbekend vaarwater het mooist. In Nederland wordt dat laatste moeilijk. Ook de steeds voller wordende horizon maakt vooral onze eigen vaargebieden er niet aantrekkelijker op. Al een paar jaar denk ik er serieus over na om de boot aan de Oostzee te laten overwinteren. Dan kunnen we daar in de vakantie met de auto naar toe. Dat scheelt enorm aan vakantietijd. En we zijn dan niet meer zo afhankelijk van het weer. Dat idee blijft nog even mijn leidraad.

 

"Buiten de vaargeul", Drontermeer 31 december 2008.

Ik ga niets vastleggen maar ik houd de boot vanaf mei wel volledig uitgerust voor een overtocht richting Kiel-Canal. En als dat lukt blijft Neeltje een paar jaar aan de Oostzee.

Nu is het nog winter, in maart zoek ik Neeltje wel weer op en ga eens kijken wat ik in april nog aan onderhoud moet doen.
Misschien komen we eerst nog even op de schaats, maar de echte winters lijken verleden tijd. Ik heb ik dan ook heimwee naar het "binnenlopen" van de haven van Hoorn zoals in januari 1996:

 

Vastgevroren sneeuw op het ijs in de havenmond, Hoorn 3 januari 1996.

Wordt vervolgd, Jan

Toch nog zomer ...

 

Zomer op het Ketelmeer, 24 augustus 2016.

"Wij gaan weer naar school" staat er op borden langs de weg in midden Nederland. Dat geldt niet voor de schipper, maar wel voor de schipperse. En uitgerekend in deze week lopen de temperaturen hoog op. Terwijl in de schoollokalen menig zweetdruppeltje valt mag ik nog genieten van het mooie weer. Op 24 augustus samen met een oud-collega die zijn spiegelreflex mee nam. En dat betekent altijd mooie plaatjes. Dus weer aanleiding voor een berichtje.

 

Al varend voor de wind kon de Lichtweergenua op het stag.

 

Hopend op wat wind en beschermd met factor 30 staken wij van wal. Helaas bleef de werkelijke wind wat achter bij de voorspellingen en moesten wij genoegen nemen met een heel rustig tochtje. Niet erg, voor de gast aan boord was alles nieuw en bij het mooie weer werden vele plaatjes geschoten.

 

Selfie!

 

Ik wilde graag nog een paar mooie afbeeldingen van de zeilende boot. Dat was nu goed mogelijk. Ik heb de fotograaf even "aan de dijk gezet" en ben heen en weer gaan varen. Het resultaat werd een "Giga" bestand aan foto's waarvan er in dit Blog nog regelmatig eentje getoond zal worden.

 

Zicht op Neeltje vanaf de Ketelmeerdijk.

 

Gelukkig kwam de wind in de middag nog tot 3 Bft waardoor het zeilgevoel ook nog even terug kwam.

 

Toch nog aan het werk?

 

 

Het bleef een tropisch sfeertje.

 

 

En eh, alleen maar fotograferen? Varen!

Op het water en in de wind was het heerlijk. Pas op de terugweg werd het warm, in de haven heel warm..... Daarom na aankomst gauw de schaduw opgezocht.

 

Terugblik van onder de boom: Het was weer een prachtige dag.

 

Tot zover dit bericht en dit seizoen. De boot gaat al gauw op de wal. Volgend jaar weer een langer vaarseizoen. Tot dan, Jan.

 

 

Foto 1 - 6: J. Prakken.

Pluk de dag

In een echte wisselvallige Nederlandse zomer is het motto "Pluk de dag". Na een maand "bootonthouding" hebben we dat vandaag maar eens gedaan en de trossen weer losgegooid.
In mijn laatste bericht gaf ik al aan dat we nu afzien van buitenlandse bootreizen en nu vooral gaan genieten van kortere vaartochten op vertrouwd water. We hadden de afgelopen jaren te veel slechte dagen. Het was vandaag echter prachtig zeilweer en dan ben je mindere dagen weer gauw vergeten.

 

Met een windje "begin 4" accelereert Neeltje naar haar kruissnelheid.

Het fijne zeilgevoel komt terug!

Ketelmeer, 7 juli

 

Wij waren net terug van een vakantie in de Alpen. Het contrast tussen die twee werelden kon niet groter zijn. Wij vinden het een overweldigende ervaring om in de bergwereld te wandelen. We kunnen ons ook voorstellen dat Zwitsers, al varend,  ons waterland als net zo bijzonder ervaren. Vandaag zagen we nog een jacht met een Zwitserse vlag langskomen en moesten daaraan denken.

 

Een week geleden verbleven wij op ruim 2.000 m boven NAP! 

Het contrast kon niet groter zijn.....

Engadin, 28 juni

 

Beide werelden zijn niet met elkaar te vergelijken. Beiden zijn bijzonder. Er is wel een gemeenschappelijke factor: Zeilen en bergwandelen zijn erg weersafhankelijk. Maar wat is het fijn om van beide sporten te mogen genieten.

Dan is er nog iets nieuws te melden. We hadden al een jaartje een nieuw zonnekleed. Vorig jaar hebben we dat niet nodig gehad. Ook in de afgelopen meimaand bleef het kleed in de zeilenberging. We hebben het kleed in de thuishaven maar eens op de giek gelegd. Het biedt voldoende bescherming tegen de zon en het blijft lekker licht in de kuip.

 

Op de ligplaats geeft het nieuwe zonnekleed bescherming tegen de zon

en zo nodig ook tegen een regenbuitje.

Na de mooie zeildag van vandaag zien we al weer uit naar een tijdje goed zeilweer.
En laat die zon maar komen!

Met groet, Jan

Niet meer door de Duitse Bocht ?

Wij plannen vooraf geen lange vaartochten meer.

De schipper ziet op tegen een flinke zeegang en de zee blijft maar zelden rustig. Het wachten op een rustige zee gaf ons te veel tijdverlies.
Net zoals in 2015 waren we in 2016 van plan om naar de Oostzee te varen. Nu gedurende drie maanden vanaf eind april omdat dat zo uitkwam met de vakanties van de schipperse. En ook dit jaar werden we door het weer tegengehouden. Vele dagen doorstaande NO wind hielden ons in eigen land. Tweemaal zochten we thuis de kachel op doordat een harde koude noorden wind het verblijf op de boot er niet aangenamer op maakte. Tijdens enkele dagen rustig weer was uitvaren wel mogelijk geweest, maar alleen bij ongunstig tij. En varen in het donker in combinatie met een onrustige zee doen we niet meer. Na een volle maand afwachten en twijfelen hebben we de knoop doorgehakt. Met een tussenstop op Vlieland zijn we teruggevaren. Nadien zou blijken dat vertrekken in de loop van juni wel heel goed mogelijk was. Onze vakantie was dit keer te vroeg.

 

Na een zeer koude week zijn de bomen op 4 mei 2016 nog kaal.

Het was niet de eerste keer dat we op een geplande vertrekdatum door het weer tegengehouden zijn. In 2011, 2014 en 2015 zijn we daardoor helemaal niet vertrokken.  In 2008 kwamen niet verder dan Borkum, in 2009 tot Norderney.
In 2005 hadden we een week vertraging. In 2012 hebben we op de heenreis een tegenwind getrotseerd maar konden we later door langstrekkende depressies op de Oostzee niet meer doen wat we wilden. Alleen in 2006 en 2010 lieten de weergoden ons voor langere tijd met rust.

 

Wachtend in Dokkumer Nieuwe Zijlen.

Wat nu?

Neeltje ligt weer in de thuishaven en we kunnen gaan zeilen als we willen. Rustig over het IJsselmeer schuiven en stadjes bezoeken. We wachten goed weer af. Bij stabiel weer gaan we nog wel eens een keer buitenom. Zo zijn we ook begonnen en daarvan hebben we ook genoten. Ook in Nederland is de natuur mooi. En mocht in de komende jaren een stabiel hogedrukgebied het varen over zee wel comfortabel maken kan de schipper de lijnen zo los gooien ......

 

Aan het Lauwersmeer vliegt de Bruine Kiekendief rond onze boot.

 

Dan maar te koop zetten?

Ook daarover hebben we natuurlijk nagedacht. Waarom nog dat werk, die zorg en kosten als er weinig gevaren wordt? Dat willen we eerst nog bezien. De Oostzeekaarten staan op Marktplaats, de boot nog niet. Maar als er iemand is die zich meldt en die ook zo enthousiast is voor dit schip en Neeltje wil overnemen, sluit ik verkoop niet uit. Verkoop heeft echter voor ons geen prioriteit en het onderhoud blijft op hoog niveau om nog jaren door te kunnen gaan.

Wij blijven Neeltje een bijzonder mooi scheepje vinden!

Terugblik 2015

Ik heb na de zomer nog al wat reacties binnengekregen als: Is er wat gebeurd? Geen Blogberichten meer... Laat ik jullie geruststellen: Er iets niets gebeurd. Er was alleen over het varen niet veel te melden.

Nadat Neeltje naar het Lauwersmeer is gebracht was het wachten op rustig weer voor de tocht door de Duitse Bocht. Maar dat rustige weer kwam niet. Bijna dagelijks kwam de maximale wind op 6 Bft of hoger. En dan ga ik niet meer de zee op. Niet vanwege de wind, maar vanwege de zeegang. Dagen achtereen doorstaande wind geeft een flinke zeegang. Daar kan de schipper niet zo tegen...
Vooraf wegbrengen ging dus niet door. Maar ook in onze vakantieweken bleef een harde wind doorstaan. We besloten om op het Lauwersmeer te blijven.

Na een week genieten van de natuur zijn we langzaam door Friesland teruggevaren naar het IJsselmeer. De storm van zaterdag 25 juli hebben we aan hogerwal in Enkhuizen uitgelegen. Daarna werd een week regen voorspeld. We zijn op zondag 26 juli maar terug gezeild naar Kampen. Pas in augustus kwam rustiger zomerweer. Daar konden we in de weekeinden nog mooi van genieten.
Nu staat Neeltje in de winterstalling. Eind april gaan de trossen weer los. Dan zien we wel weer hoever onze horizon reikt.

De zomer van 2015 was voor ons bijzonder. De schipper nam afscheid op zijn werk. Dat afscheid werd een feest. De weken daarop volgend voelden als vakantie. En feitelijk was dat ook nog zo. Het verjaardagsfeest daarna voelde als een afscheid. Alles bij elkaar gaf het een groter impact als verwacht. Ook het zeilen kwam mede daardoor wat op de achtergrond.

Nu  is het genieten van het nieuwe ritme van het pensioen.

Enya zong:
"the turn I have just taken,  the turn that I was making,
I might be just beginning,  I might be near the end...."

Ik voel het als een begin van weer een mooie reis. Reist u mee?

 

Ik wens jullie allen een goede overwintering en misschien treffen we elkaar volgende zomer ergens op of langs het ruime water!

Met groet, Jan

Naar Dokkumer Nieuwe Zijlen

Vanaf juni had ik alle tijd voor de boot. Na de passage van een stormdepressie mocht Neeltje op woensdag 3 juni in het water. Daarmee begon het eerste seizoen zonder vaste ligplaats. We brachten het schip op 5 juni in tropische omstandigheden naar jachthaven de Roggebot, vlakbij Kampen aan het Vossemeer. Al 19 jaar kwamen we er langs, nog nooit legden we aan. Eigenlijk zonde, het is een kleine, mooi gelegen en goed verzorgde haven.

 

Zomerse sfeer in de Roggebotsluis op 5 juni.

 

In jachthaven de Roggebot.

Vanaf 8 juni bracht ik de boot naar het Lauwersmeer. Ditmaal solo en dat was weer wennen! Alleen varen betekent goed vooraf nadenken, vooral bij het aanleggen in havens en sluizen. Dan mis je de extra handjes. Het went echter weer snel. Na de eerste dag was het juiste gevoel weer terug, ondanks een straffe doorstaande wind. Vanwege die wind en om eerst goed te wennen heb ik op de eerste dag maar een korte afstand gevaren tot Urk. Ook handig voor de boodschappen. Op de volgende dag was het koud en bewolkt. Ik besloot na aankomst in Lemmer om maar gelijk door te varen tot Terherne.

Tussen Urk en Lemmer was veel activiteit bij de windmolenparken in aanbouw. Kort onder de dijk varen was er niet meer bij. Guard-vessels bewaakten het werkgebied. Een boot die de betonning negeerde werd direct buiten het gebied (op)gebracht.

Nog iets opvallends, nog nooit gezien: De sluisdeuren van de sluis in het Prinses Margrietkanaal bij Terherne stonden dicht! De sluis heeft alleen een functie in de waterpeilbeheersing en de deuren staan normaal altijd open. De lichten sprongen echter weer snel op groen, het was ongetwijfeld proefdraaien.

 

De giek ligt op het dak en de maststrijkinstallatie is aangebracht. Terherne 9 juni.

 

Gekregen bij mijn afscheid van mijn collega's: Een stootwil met hun namen.

Functionele ondersteuning!

In jachthaven Sneekerhof bij Terherne heb ik de maststrijkinstallatie er weer opgezet. Daarmee kon ik onder de lage bruggetjes door op de Lits-Lauwermeer-route tussen Burgum en Kollum. (zie ook: Naar Lauwersoog in 2012) En ook lekker vroeg weg als de bruggen over het Prinses Margrietkanaal nog niet bediend zijn. Na een vlotte derde vaardag werd Dokkumer Nieuwe Zijlen op woensdag rond het middaguur bereikt. Hier blijft Neeltje even liggen.

 

Genieten van de natuur vanuit jachthaven Lunegat op 11 juni.

De jachthaven Lunegat ligt aan de natuurgebieden van het Lauwersmeer. Een fietstocht langs die natuurgebieden is voor mij een must. Het was op donderdag 11 juni een prachtige dag voor een compleet rondje Lauwersmeer. En als ik er dan toch ben moet ik even de zee zien!

 

Een eerste blik over de Waddenzee richting Westgat, Lauwersoog 11 juni.

Fijne zomerdagen gewenst, Jan

Bijplekken......

Ik kwam het woord tegen in de Schuttevaer, op www.debinnenvaart.nl de betekenis:

~bijplekken:
kleine beschadigingen of slechte plekken in verf of teer bijwerken.
Er zijn grofweg twee vormen van bijplekken; die waarbij men opzoek gaat naar beschadigingen en slechte plekken en deze geducht aanpakt voordat men aan het schilderen van het gehele oppervlak begint en die waarbij men kleine duidelijke beschadigingen zo snel mogelijk behandelt voornamelijk om roestvorming te voorkomen.

Het is een telkens terugkomende activiteit op stalen schepen, groot of klein. Op een groot schip maakt men onderweg gebruik van een mooie rustige dag om te gaan bijplekken. Ik probeer dat voor het seizoen te doen. Vaak is dan nog te koud of blijft het niet droog. Maar vanaf april zijn er van die dagen dat het kan. Zo ook in het (lange) afgelopen weekeinde. Ook al is de boot twee jaar geleden opnieuw gespoten, er zijn altijd weer een paar kleine plekjes die even bijgewerkt moeten worden.

 

Bijplekken tijdens de reis! (Harlingen 4 augustus 2013)

Tijdens de "bijplek-dagen" heb ik ook weer de nodige klusjes in de boot kunnen doen. Het vervangen van oude verlichting door led-lampen gaat verder, er is nog een muggenhor gemaakt en een goede spiegel op de juiste plek ontbrak ook.

 

Led verlichting en een goede spiegel maken de "natte ruimte" compleet.

 

Onder het vluchtluik in "de natte ruimte" hing horrengaas dat aan klittenband bleef hangen. Dat klittenband bleef niet goed plakken op het hout en dat werd weer vies. Er moest iets anders komen. Voor een rolhor is in de hoogte niet voldoende ruimte, ik zou er mijn hoofd aan stoten. Daarom maar een (plat) raampje gemaakt dat door magneten gesloten blijft. Van buiten is de hor zo ook open te drukken.

 

 

Ook onder het vluchtluik een muggenhor

 

 

  

Nu nog een paar weken wachten tot de schipper alle tijd krijgt en dan gaat Neeltje te water voor de volgende reis!

 



Met groet, Jan